เรื่องมีอยู่ว่า
วันนั้นผมกลับมาจากโรงเรียนเป็นปกติ แล้วก็กลับบ้านเปลี่ยนชุดอายน้ำ ทามการบ้านเช่นเคย ที่นี้ผมก็ไปนั่งบ้านเพื่อนที่อยู่ไม่ห่างจากบ้านผม ตรงม้าหินอ่อน ใต้ต้นมะม่วง เวลานั้นประมาณ 3ทุ่ม ช่วงนั้นบรรยากาศมันมืดมาก แต่ก็ไม่ได้เอะใจอาไร เราก็คุยเรื่อยเปื่อยตามภาษาวัยรุ่น อานะ พอคุยไปคุยมา ผมได้ยินเสียงเด็กร้อง และพูดว่าย่า กลัวผี เด็กพูดได้ค่นี้ เพราะว่าเด็กยังยุได้ 2 ขวบเศษๆ ผมหันไปมองเด็กคนนั้น ที่บ้านไม่ห่างจากบ้านเพื่อนที่ผมนั่งซักเท่าไหร่ พอผมมองไป ผมค้าง และ อึ้ง ไปปะมาณ10นาที ผมไม่กล้าที่จะพูดกับใคร และก็นั่งตัวนิ่งอย่างเดียว และไม่รุทำไมจุดที่ผมมองไป ทำไมผมจึงไม่หันหน้ากลับมา จะไปดูมันทำไม เหมือนมันหันหน้ากลับไม่ได้ จุดที่ผมมอง ก็คือ ต้นไม้ข้างบ้านเขา (ต้นโพธิ์) แล้วใต้ต้นไม้ก็มีเสาวภูมิ อยู่ 3หลัง ตั้งอยู่ใต้ต้นไม้ สิ่งที่ผมเหงคือ หน้าคน หน้าคนที่ไม่มีลูกตา แถมหน้าเขายังเละอีก เขามองผมอยู่ และจุดที่เขาอยู่คือระหว่างกิ่งของต้นโพธิ์ ผมมันใจว่ามันใช่ เพราะว่ามันชัดมาก คือแบบว่า ใครเขาจะไปปีนต้นไม้อยู่เวลานั้นก็4ทุ่มแล้ว แล้วอีกอย่างมันก็คือต้นโพธิ์ แล้ที่มั่นใจว่าเปงแน่ๆคือ ไม่ใช่แค่เหนชัดๆ เขายังย้มให้กับผมอีกด้วย (ในขณะที่ผมเลาผมนั่งในบ้านที่อยู่ไม่ห่างจากเขา ผมหลังร้อนมากตอนนี้ ในขณะที่ผมเล่าไปเลย แบบเหมือนมีไรยุด้านหลัง) ต่อมาวันต่อมาพอผมเล่าให้เขาฟัง เขาบอกว่าซอยที่ผมอยู่มีคนตายมาแล้วนับไม่ถ้วน เขาบอกว่า ผมเหงคงไม่แปลก เพราะว่าซอยนี้มีคนเหงตัวประหลาดต่างๆนาๆ สารพัดแล้ว

แสดงความเห็น (facebook user)